Home >> Bezinning >> Bezinning >> Over knielen, zitten en staan
PDF Afdrukken E-mail

Over knielen, zitten en staan

Niet altijd maken wij even intens de eucharistieviering mee. Dat overkomt ons allemaal op zijn tijd. Veelal is dan de automatische piloot ingeschakeld. Een aantal woorden spreken wij zonder nadenken uit. Het gebeurde mij dat bij de geloofsbelijdenis per ongeluk de schuldbelijdenis werd ingezet. Het aanwezige kerkvolk ging voort op de ingezette woorden alsof dit zo hoorde en niemand kwam er later op terug. Ook in de mis gaan na het belletje bij het Heilig de kerkgangers massaal op de knieën, uitgezonderd degenen die last hebben van pijnlijke knieën. Devoot wordt gebogen bij het tonen van Brood en Wijn, waarin Jezus bij ons is. Wanneer het Onze Vader voorbij is en het vredesgebed uitgesproken, eventueel gepaard gaand met een vredesgroet, zie je dat het knielen wordt ingewisseld voor het zitcomfort. Als je hierover nadenkt is het eigenlijk vreemd dat bij de duiding van Jezus als het Lam Gods dat de zonden der wereld wegneemt plotseling de aanbidding en eerbied verdwenen zijn. Want bij elk liedje dat je hoort kun je gaan zitten. Dat zijn we zo gewend. Te weinig zijn wij ons er van bewust van wat wij op dat moment gezongen en gebeden wordt

De eerste keer dat Jezus "het lam Gods" genoemd wordt "dat de zonden van de wereld wegneemt" vinden wij terug bij Johannes de Doper. Deze woorden gebruikt hij als uiting van geloof in Jezus. Johannes de Doper beseft dat hij niet in het middelpunt van de geschiedenis staat, maar Jezus begin en einde is. Jezus was de beloofde toen het volk van Israël op de Messias wachtte. Hij is de komende wanneer Gods belofte in vervulling gaat. Door Jezus wordt al het verkeerde, waardoor mensen ver van God afstonden, weggenomen. Nu worden zij vervuld van een geest van vrede, liefde, saamhorigheid, vertrouwen en geloof. De Geest die op Jezus neerdaalde, maakte van Hem degene die van Godswege komen moest: Hij is het die doopt met de Heilige Geest. Deze is de Zoon van God. Door diezelfde Geest delen wij in Zijn Leven

De houding die wij in de liturgie gebruiken drukt onze verhouding tot God in woord en sacrament uit. Zitten betekent luisteren. Staan betekent ontzag, knielen dat je klein wordt voor God. Wanneer wij ons daarvan bewust zijn krijgen de vieringen in de kerk meer betekenis en worden wij ons ervan bewust wat wij aan het doen zijn. Ingetogenheid leidt er toe dat de mens zich open stelt voor God. Het moet geleerd worden. Onze tijd kenmerkt zich sterk door te laten zien wat iets of iemand met je doet. Wie een viering van een charismatische beweging of pinkstergemeenschap meemaakt neemt andere gebruiken waar. Hier zien wij uitingen van geloof door enthousiast de handen in de hoogte te houden, te klappen, halleluja te zingen of spontaan een gebed te zeggen. Het is een heel andere manier dan de stiltemomenten in de kerk. Maar het doel is hetzelfde: God ontmoeten in Jezus en met Hem samen zijn. Het is ook een manier om te laten zien dat gelooft.