Home >> Bezinning >> Bezinning >> Hoopvol leven, ook bij verdriet
PDF Afdrukken E-mail

Hoopvol leven, ook bij verdriet

Vaak zie je bij mensen van nieuwe kerkelijke bewegingen dat ze een grote blijdschap uitstralen. Of het nu de focolarini zijn, de broeders van St. Jan of de charismatische groepen. Waar menigeen klaagt over betrokkenheid bij de Kerk zeggen zij steevast: ieder is er een en lachen je vriendelijk toe. Altijd positief en blij zijn is een uitstraling die heel bijzonder is. Bewonderenswaardig is de blijdschap, maar tevens ontkom je niet aan de vraag of christenen ook bedroefd kunnen zijn. Wellicht zal dat ook wel het geval zijn, maar dat moet je dan maar voor jezelf houden. De kracht van deze leerlingen van Jezus is de boodschap van blijdschap en hoop.

Toch is het bekend dat Jezus vele soorten van emoties kende. Een van die emoties is het uiten van verdriet. Als je een goede vriend kwijt raakt, komt dat hard aan. Merkwaardig genoeg ging Jezus niet meteen op bezoek toen zijn vriend Lazarus ernstig ziek was. Hij wacht daar een paar dagen, want "deze ziekte voert niet tot de dood, maar is om Gods glorie, opdat de Zoon Gods er door verheerlijkt moge worden". Belangrijke woorden: "zelfs ziekte en dood dragen bij aan een positief beeld over God. Wanneer Lazarus dood en begraven is, gaat Jezus op weg. Eerst de ontmoeting met de zussen van Lazarus wat een appel wordt op hun geloof in Jezus. "Wie in Mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven". Wie dat doet zal eeuwig leven ontvangen. Vervolgens bezoekt hij het graf. Jezus laat zijn tranen de vrije loop bij het bezoek aan het graf. Degenen die dit zien leggen dat uit als onmacht. Maar daarna spreekt Jezus de gestorven Lazarus aan en geeft hem aan zijn familie terug. Jezus was hiertoe in staat omdat God achter Hem stond. Dit voorval was een vooruitblik op wat met Jezus zelf zou gebeuren na zijn dood. Een bepaalde groep wilde dit gebeuren toedekken, maar de faam van het nieuwe leven, dat Jezus gaf, is niet te stoppen.

Allemaal krijgen wij te maken met het verlies van dierbaren. Hoe dichter zij bij ons staan, des te meer voel je dat in al je vezels. Sommigen kunnen dat verdriet niet verwerken. Het is een kwelling die voor de buitenwereld verborgen blijft. Het gemis blijft een kwelling. Ook nu kan dat woord van leven voor ons een troost en een kracht zijn. Wanneer wij durven los te laten gaan wij ontdekken, hoe dierbaren op een nieuwe manier voor ons betekenis krijgen. Al zien wij hun niet meer, wij voelen dat ze ons blijven volgen na hun dood. In het los laten van het aardse treedt het hemelse van dierbaren ons leven binnen. Zo voltrekt Jezus opnieuw het wonder van de verrijzenis onder ons.