Home >> Bezinning >> Bezinning >> Wensen bij het afscheid
PDF Afdrukken E-mail

Wensen bij het afscheid

Iedere mens die wat heeft opgebouwd wil graag dat dit ook doorgaat. Bij het verlaten van een parochie vond ik het jammer wanneer dingen, die gegroeid waren, in het niet zouden verdwijnen. Zo ging mijn hart uit naar een jongerengroep die teksten en muziek verzorgden. Dat moest toch kunnen doorgaan. Of de buitenschoolse catechese die zijn vruchten begon af te werpen. Er werd materiaal achter gelaten waar de volgende collega mee verder kon. Maar of dat ook zou gebeuren bleef een vraag. Het leven heeft mij geleerd dat afscheid nemen van een parochie betekent dat je dingen moet los laten en dat een ander het vaak anders doet. In die zin zijn wij allen voorbijgangers en vormen slechts een schakel in de geschiedenis.

Ons levenslot is dat wij de tijd invullen, maar dat de tijd ook ons leven met mogelijkheden en onmogelijkheden invult. Voor een gelovige: wie God in zijn leven toelaat ervaart dat Hij met ieder van ons een plan heeft.

 

Ook bij Jezus was dat besef heel sterk aanwezig. Toen Hij voelde dat zijn uur gekomen was om afscheid te nemen bad Hij dat de leerlingen God niet zouden vergeten en bleven zien hoe de Vader met de Zoon verbonden was. Jezus heeft in zijn leven de Vader gediend door te doen wat Hij van Hem vroeg. Nu Hij afscheid gaat nemen vraagt Hij aan God dat zijn leerlingen de weg voortzetten die Hij is gegaan. Dat verlangen legt Hij in Gods hand. Hij verlangt dat de leerlingen blijven geloven dat Jezus van God is uitgegaan en naar Hem zal terug zal keren. In Hem herkennen wij het verlangen terug dat Zijn leven niet voor niets geweest is, maar dat het zal doorgaan in het leven van die in hem geloven. Hij is zich er van bewust dat Hij zijn leven op aarde uit handen moet geven en dat de opdracht van de leerlingen om Hem te volgen nu aan hun wordt toevertrouwd. Het is geen zekerheid, maar vertrouwen dat zij dat ook zullen doen.

Veel oudere mensen zijn bang dat zij tekort geschoten zijn, wanneer het leven van hun kinderen anders verloopt. Toch is die angst of dat schuldgevoel ongegrond. Het is de vrijheid van iedere mens om zijn leven in te richten zoals men dat wil. Ook al denkt men dat die keuze in volle vrijheid gemaakt is, toch komt die vaak ook tot stand door mensen die men ontmoet of gebeurtenissen waar men mee te maken krijgt. Je kunt voor de ander het leven niet invullen. Degene die denkt dat wel te kunnen komt zichzelf tegen. Wat Jezus bij het afscheid doet is Zijn leven toevertrouwen aan God: "ik heb mijn best gedaan. Ik leg mijn leven en dat van anderen in uw hand. Het is altijd prachtig wanneer ouders en ook anderen op die manier hun leven kunnen toe vertrouwen aan God. Ik voel vreugde wanneer een moeder zegt dat zij voor haar kleinzoon die ernstig ziek was, is blijven bidden en dat hij nu een goede uitslag krijgt en daarvoor God dankt. Ik voel vreugde wanneer mensen die van elkaar verwijderd zijn geraakt, nu weer de weg naar elkaar hebben gevonden. Voor ieder van ons geldt dat wij het leven niet kunnen bepalen, maar het wel kunnen leggen in Gods hand.

Laatst aangepast op donderdag, 25 mei 2017 12:51