Home >> De Parochie >> In Memoriam >> Wiel Loock
PDF Afdrukken E-mail
Wiel Loock

Wiel Loock +, een vertrouwd gezicht in onze kerk

Afgelopen donderdag overleed te Maastricht Wiel Loock. De zondag tevoren had hij nog uitvoerig verteld dat hij in de vakantie diverse reizen op het programma had staan. Maar die ene reis die hem ten deel viel was niet ingepland.

Vele jaren was Wiel actief in de parochie. Aanvankelijk in de Pius X kerk als hulpkoster en later in de Eligiuskerk. Hij was altijd opgewekt en wanneer hij voor een activiteit gevraagd werd, was hem nooit iets te veel. Of het nu ging om het ophalen van de vastenzakjes, het poetsen van koperwerk of het brengen van het parochieblad naar mensen buiten Schinveld. Altijd stond hij klaar. Zijn grote passie was de zorg voor de misdienaars. Vele jaren ging hij op pad om ieder kind dat de eerste communie gedaan had te vragen om misdienaar te worden. Soms meerdere keren belde hij bij ouders aan de deur, wanneer hem niet werd open gedaan. De kinderen voelden zich bij hem op hun gemak en ook al was hij klein van gestalte, toch volgden zij de aanwijzingen die hij hun gaf bij het duwtje in de rug of een hoorbaar psssst. Ook bij de misdienaaruitstapjes genoot hij volop en was als een bezorgde opa die alles in goede banen wilde leiden. Wiel was een humoristisch mens, die menigeen aan het lachen kreeg. Ook iemand die zich engageerde met het leven van andere mensen. Ondanks het feit dat zijn vrouw in het verpleeghuis veel tijd van Wiel vergde, had hij nog altijd tijd voor andere dingen. Plezier maken hoorde bij zijn leven. Bij het parochiefeest vertolkte hij de rol van een pastoor uit het verleden met grote schoenen en een pruik op. In een bloedhete temperatuur trok hij in de optocht mee en genoot met volle teugen. Wiel was ook een diep gelovig iemand. Ongekunsteld kon hij, zittend in de bank, biddend bij God zijn. Hij had het kinderlijk vertrouwen dat God hem iedere dag vele mooie dingen wilde schenken. Dienstbaar zijn was zijn grootste vreugde.

In de laatste tijd werden duidelijk zijn krachten minder. Toch beleefde hij dat niet zo. Hij klaagde nooit. Zijn fiat 500 bracht hem regelmatig naar de kerk. Menigeen merkte dat hij niet meer altijd hoorde, wat gezegd werd, en zijn eigen bezigheden uitvoerde. Maar niemand nam hem dat kwalijk. Bij iedere mis deed hij mee als acoliet en stuurde de kleine misdienaars aan.

Tamelijk snel hebben wij afscheid van hem moeten nemen. Nu voelen wij sterk de leegte die hij achter laat. Zijn stappen klinken niet meer evenals zijn stem. Het alarm zal voor hem niet meer afgaan. Moge hij in de hemel zijn en begroet worden door de Heer zelf en moge Wiel voor altijd een plaats hebben in Gods woning. Pastoor Adema

Laatst aangepast op vrijdag, 15 maart 2013 14:37