R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

Aanspreken van mensen

In onze kerken voel je een mistroostige stemming. In grote gebouwen komt een klein groepje mensen bij elkaar om eucharistie te vieren. Zangkoren mogen hun stem niet laten horen en grootschalige vieringen zijn uit den boze. Om mensen ter wille te zijn streamen sommige priesters hun dagelijkse mis. Ze staan als eenzame profeten achter het altaar, heffen hun handen ten hemel, vouwen ze samen en zeggen de gebeden op. Onze Kerken leven van het samen brengen van mensen en voelen het gemis  van ontmoeting en samenkomsten. Ook een vriendelijke lach heeft geen effect, want door de mondkapjes merk je daar niets van. Nonverbale communicatie kan niet meer door het wegmoffelen van het menselijk gelaat. Eenzaamheid bij ouderen en jongeren is groter dan we denken. Angst werpt mensen op zichzelf terug. Ook kerken hebben het moeilijk en maken een crisis door of juist een zuivering.

Jezus eerste volgelingen waren vissers. Het waren eenvoudige mensen, die achterlieten wat zij bezaten en niet wisten wat daarvoor in de plaats kwam. “Ik zal mensenvissers van jullie maken” had Jezus tegen hun gezegd. Door Zijn woorden te herhalen en goede daden te verrichten trokken zij mensen aan die meer wilden dan een rustig leven, rijkdom of bezit. Zo ontstond er een nieuwe beweging van mensen die geloofden in het Koninkrijk van God en daaraan vorm gaven.  

De Kerk heeft enorme kansen door  zich niet bezig te houden met allerlei regels. Maar de liefde voor de mens voorop te plaatsen. Mensen uit hun isolement te halen door hun aan te sporen tot aandacht voor elkaar. Luisteren naar hun vreugde en hun pijn en helpen waar dat mogelijk is. Ik werd getroffen door bisschop Lode uit Brugge die bisdomsmedewerkers de gelegenheid bood mensen aandacht te geven. Ook was te zien hoe hij een oude vrouw te eten gaf. Juist daarin straalt een kerk zeggingskracht uit en spreekt aan. Het gebed blijft een grote steun. God is de aanwezige die, als wij ons tot hem wenden, ons woorden ingeeft die ons op weg helpen en troosten. Dat kan een rozenkransgebed zijn, maar ook een woord uit de Schrift. Het geeft rust aan ons hart. Mensenvissers bestaan nog steeds. Zij worden nog steeds door Jezus geroepen om Hem te volgen. Mogen wij behoren tot die groep.