R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

Hoogtepunten, steunzolen voor dieptepunten

Eens sprak ik met iemand die een levensritme had dat nauwelijks variaties kende. Toen ik hem vroeg of hij tevreden was, kreeg ik het antwoord.  “tevredenben ik niet, maar ik heb er vrede mee”. Een mens heeft leuke ervaringen nodig om ook minder leuke momenten te overleven. In de kerk hebben feestelijke momenten deze betekenis. Ze laten ons op bepaalde tijden de schoonheid beseffen van het geloof, de eucharistie, het huwelijk, de vergeving, kiezen voor God en ons leven leggen in Zijn hand.

 

Zo mogen wij ook Jezus begrijpen die met de apostelen Jacobus, Johannes en Petrus de berg Thabor bestijgt. Op die berg ervaren zij het hoogtepunt:

 

 Jezus als de verheerlijkte Heer. Tevens klinkt de boodschap door dat Hij eerst veel zal moeten lijden en sterven om in Zijn heerlijkheid binnen te gaan. Met dit mooie in hun gedachten lopen ze de berg af en gaat het gewone leven weer zijn gang. Als Jezus sterft, gaat het gebeuren op de Thabor leven in hun herinnering en wordt een grote steun.  

 

Wij mogen veel mooie momenten beleven, waarin onze idealen een bijzondere glans krijgen. Wanneer het moeilijk wordt, is het goed om niet meteen de moed te verliezen en het mooie in ons leven weg te gooien. Belangrijk is het om op die momenten terug te denken aan wat ons toen zo gelukkig maakte. En ons af te vragen. Gooien we datgene waar we toen zo heilig in geloofden zo maar weg. Misschien is dat in eerste instantie de gemakkelijkste weg. Er zijn heel wat beloftes die als nieuwe mogelijkheden verschijnen. Maar eens komen momenten dat ook daar de glans van af is. In het christelijk geloof wordt lijden dood niet weggeworpen. Het zijn fases waar we door heen moeten. Het is niet gemakkelijk om daarmee goed om te gaan. Deze fases doorlopen geeft rijpheid aan ons leven. Daarin beleven wij ook het op weg gaan naar Pasen. 

Huub Adema