R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

Deze ziekte voert niet tot de dood

Het sociale leven geeft levendigheid aan de samenleving in stad en dorp. Mensen ontmoeten elkaar op straat of in publieke ruimtes. Ze musiceren samen, sporten samen, knutselen en koken samen en ga zo maar door. Ook de winkelcentra zijn niet alleen plaatsen waar gekocht wordt, maar ook waar heel wat mensen samen komen. Sociaal contact is heel belangrijk. Dit is in de afgelopen week behoorlijk ingeperkt. Verenigingsgebouwen zijn dicht, restaurants houden hun deuren gesloten, scholen zonder leerlingen zijn rustige plekken en zelfs de kerken hebben hun aanbod aan vieringen moeten stil leggen. Van overheidswege wordt gezegd dat wij zo veel mogelijk sociale contacten moeten vermijden. Dit ter bescherming van ons zelf en ter bescherming van anderen. Teruggetrokken leven is niet langer voorbehouden aan kluizenaars. Wij zijn allen wereldwijd in een grote retraite terecht gekomen. Gevaar voor ziekte en dood brengt ons in een tijdelijk isolement. Het leven zal na deze crisis niet meer hetzelfde zijn.

Toen Lazarus stierf waren zijn zussen diepbedroefd. En zelfs Jezus was innerlijk aangeslagen toen Hij geconfronteerd werd met de dood van zijn goede vriend Lazarus. Het beeld van Jezus die altijd garant stond voor leven heeft een deuk gekregen. “Als U hier waart geweest zou mijn broer niet gestorven zijn” zegt Martha. Jezus antwoordt: “Uw broer zal verrijzen. Wie in Mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven”. Jezus roept Lazarus terug tot het leven. Met zwachtels aan handen voeten en om zijn hele lichaam kwam hij uit het graf. Deze zwachtels werden los gemaakt zodat Lazarus weer vrijuit kon leven. Dit gebeuren was een voorafbeelding van wat Jezus zelf te wachten stond: na de dood aan het kruis opstaan tot nieuw leven.         
Het is een goede zaak dat mensen uit de gezondheidszorg alle inspanningen doen om mensenlevens te redden. Maar ook wijzelf mogen ons afvragen of wij niet van bepaalde zwachtels bevrijd moeten worden. Roepen dat de economie grote klappen heeft gekregen doet de vraag bij ons opkomen of die economie wel zo geweldig is. Rijke landen hebben zo veel mogelijk uitbesteed aan lageloonlanden en daarmee hun kennis en kunnen uitbesteed. Vanuit de gehechtheid aan het geld hebben zij zichzelf afhankelijk gemaakt, maar ook geprofiteerd van mensen uit arme landen. Daarnaast leek het vanzelfsprekende drukke bestaan een noodzaak. Maar bij het wegvallen van veel gelegenheden zie je dat er weer tijd komt voor elkaar. Minder auto’s op de weg. Een vader en moeder die met hun kinderen aan het wandelen zijn. Of tijd hebben voor het lezen van een goed boek, een stuk bezinning en bewustwording van wat we werkelijk nodig hebben. In die zin heeft de 40-dagentijd ons iets gebracht waar we niet op gerekend hadden. We blijven op weg gaan naar het beloofde land en mogen opnieuw Jezus ontdekken als degene die ons bevrijdt van de dood en  nieuw leven geeft (Huub Adema)