R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

Over gesprekken die niet af zijn

Bij een plotseling overlijden is vaak de grote pijn: “Ik heb niet afscheid kunnen nemen”. Of “ik had nog zoveel willen zeggen”. Soms schiet het je te binnen dat je iemand nog graag wilt bezoeken en dan te horen krijgt: “Het is niet meer mogelijk, want die persoon gaat sterven of is al dood”. Het is een vreemde ervaring dat je met iemand die je goed hebt gekend geen woord meer kunt wisselen. De laatste woorden van zo iemand worden dan opeens heel belangrijk.
Bij Jezus zien wij dat er mensen zijn die vlak voor zijn lijdenweg Hem nog graag willen spreken. Maar Jezus is bezig met het afsluiten van zijn leven. Zij, die het dichtst bij Hem staan, bemoedigt hij door aan zijn dood zingeving te geven. “Ik sterf als graankorrel in de aarde, opdat mijn leven in het sterven vrucht mag dragen. Dat geloof keert ook terug in het vieren van de Goede Week. De geboorte van Jezus was een vreugdevol gebeuren. Het sterven van Jezus kent een grotere diepgang omdat het ons in de dood perspectief op nieuw leven biedt.  Je merkt dat veel mensen moeite hebben met de dood. De Goede Week ontkent die dood niet, maar laat de mens niet in leegte achter, maar verwijst ook naar de verrijzenis.
De dood krijgt een hoopvolle klank vanuit ons geloof in God. Het gaat over de liefde die niet vergaat, over het leven dat geen einde kent en het voor altijd thuis zijn bij God. Sterven krijgt een bijzondere inhoud als je weet dat je leven niet tevergeefs is geweest. En wanneer je je leven mag geven voor de ander. Dat geeft mensen troost. God is het tegenovergesteld van de wereld. Ons aardse leven is eindig. Het leven bij God duurt eeuwig. Voor God is elke mens belangrijk.