R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

Ontslapen en opstaan

Wanneer mensen geconfronteerd worden met de dood voelt men zich daar onprettig bij. Daarom kijkt men liever naar andere dingen en doet alsof de dood niet bestaat. Toch zijn er situaties waarin de dood onvermijdelijk is. Ouders die hun kind verliezen hebben een verdriet dat niet meer over gaat. In hun leeft het verlangen: God, geef mij mijn kind weer terug.
Wanneer Jezus het dochtertje van Jaïrus laat ontwaken, wil Jezus niet dat daarover spektakel ontstaat. Liever geen bericht in de krant. Voor Jezus is het belangrijker dat het geloof in de verrijzenis sterker wordt. Door Jezus kreeg de honderdman zijn dochter terug. “Ze stond op van het bed en liep rond”.
Zelfs wanneer iemand gestorven is, kun je ervaren dat die persoon nog voor je leeft. Het kerkhof is niet alleen een plaats waar de doden begraven liggen. Maar ook een plaats waar levenden elkaar ontmoeten en laten zien dat hun dierbaren bij hun levend zijn. Ze krijgen regelmatig hun bloemetje. De steen wordt op zijn tijd schoongemaakt. Zo functioneert het kerkhof niet alleen als plaats waar contact is met de overledenen, maar ook met de anderen die een dierbare verloren hebben. Dit gebeuren zegt iets over wat wij beleven in de eucharistie. De christenen komen bij elkaar rondom de mensen die gestorven zijn. Mensen die een misintentie opgegeven hebben komen op die dag zelf ook naar de kerk. Zo brengen doden levenden bij elkaar. Maar doden verwijzen ook naar het leven dat in Jezus zichtbaar geworden is. Hij is de Verrezen Heer. Zo beseffen wij dat het leven slechts een doortocht is. Uiteindelijk komen wij allen uit bij God.