R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

Kom volg Mij

In ons leven ontmoeten wij een heleboel mensen. De meesten blijven vreemden. Sommigen worden goede bekenden, maar een enkeling wordt een goede vriend. Als je vraagt wanneer die vriendschap begonnen is, blijken bepaalde ontmoetingen de aanleiding te zijn. Je merkt dat er een klik is met elkaar. Of dat je een aantal dingen bewondert of deelt. 

 

Bij een levenskeuze zet je alles opzij om de ene persoon te volgen.

Ook binnen de Kerk worden mensen geroepen tot priesterschap of religieus leven. Waar precies het verhaal van de roeping begon is soms moeilijk aan te geven. Maar het gevoel om je leven te geven voor de Jezus en de mensen groeide. Vaker gebeurden er dingen, waardoor het volgen van Jezus in gevaar kwam waneer mensen van buitenaf een levenskeuze negatief wilden beïnvloeden. Dit is vaak vervelend,  maar kan zo'n roeping ook sterker maken wanneer mensen je steunen met goede woorden en daden. Dat mocht ik ervaren, toen ik in Uganda een priesterwijding meemaakte van een jongeman uit Nederland. Voordat de priesterwijding plaats vond was er heel wat gebeurd. Maar uiteindelijk groeide in de aanloop op dit gebeuren het besef: als God wil dat iemand priester wordt, kan niemand dat tegen houden.  

In onze tijd zijn er nog steeds mensen die voor Jezus hun leven willen geven. Er zijn vele taken binnen de Kerk waar men zich voor kan inzetten en die juist bijdragen aan een goed functioneren van de geloofsgemeenschap. Zij zijn onmisbaar en geven een gezicht aan de Kerk. Een enkeling brengt het op om alles achter zich te laten en zich in het gebed en goede werken te geven voor de Heer. In de bediening van de sacramenten wil hij zichtbaar maken dat Jezus ons niet in de steek laat en in vele tekenen en op vele momenten ons nabij wil zijn. Het is als het ware de smeerolie voor ons geloof. Vaak zitten ze met Jezus in het zelfde schuitje: waardering en afwijzing. Het hoort er allemaal bij voor wie Jezus volgen wil.