Home >> Bezinning >> Bezinning >> Wie krijgt de schuld van het kwaad
PDF Afdrukken E-mail

Wie krijgt de schuld van het kwaad

In alle tijden zijn er mooie dingen tot stand gebracht. Neem bijvoorbeeld de nieuwe treinstellen die voor de reiziger meer comfort zullen bieden. De inrichting ziet er prachtig uit: gemakkelijke stoelen, een scherm met informatie, wifi en een gemakkelijk toilet. Je zou denken dat reizigers er trots op zijn om in zo'n nieuw voertuig te kunnen reizen. Velen zijn dat ook, maar anderen vinden het beschadigen van het interieur juist leuk. Een sigarettenpeuk wordt uitgedrukt op de bril van een w.c.. Op de wanden wordt met viltstift geschreven of met een mes wordt het leer van de stoelen bewerkt.

Op dat moment besef je dat er een groep is, die steeds meer verbetering wil en opbouw, terwijl tegelijkertijd anderen genieten van het vernielen en afbreken. Wat op materieel gebied gebeurt, kun je ook terug vinden in de contacten tussen mensen. Mensen, die het goed met elkaar konden vinden, ontwikkelen wantrouwen of verwijten naar elkaar toe door anderen, waardoor een goede samenwerking eindigt. Of binnen een vereniging ontstaat tweedracht omdat er dingen gebeuren waardoor men samen niet meer door één deur kan. Dit verschijnsel is niet nieuw. In de leermomenten van Jezus wordt ook dit ter sprake gebracht.

 

Jezus spreekt over een akker. Het is het beeld voor de aarde waarop de mens zijn werk verricht. Veel mensen zetten zich in om goed werk te verrichten. Ze zaaien goed zaad in de akker opdat het volop vrucht kan dragen. Maar kwaadwillende mensen proberen dit teniet te doen door er ongezien onkruid tussen te zaaien. Degene die de akker ter harte gaat zou het liefst alle onkruid er uit trekken, want dan kan het graan beter groeien. Toch voorziet Jezus dat met deze drastische aanpak de akker wel van onkruid gezuiverd wordt, maar ook veel goed graan verloren gaat. Laat het maar samen opgroeien, zegt Jezus tot de zaaier, bij het oogst zullen wij het kaf van het koren scheiden.

Met betrekking tot de Kerk merken wij dat het onmogelijk is om al het kwaad daaruit weg te halen. Mensen zoeken dan een boosdoener en veelal wordt priesters en religieuzen de zwarte Piet toegespeeld. Onder het motto "ze hebben ons wat wijs gemaakt" of "ze deugden zelf niet" zoeken mensen uit de eigen geledingen een excuus om toeschouwer te worden en niet langer deelnemer. Ze geloven in Jezus, maar wijzen de Kerk als Lichaam van Christus af. Anton de Wit, hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad, vergeleek de Kerk, in onze tijd met een boom die tot de stam is gesnoeid omdat de takken de buren hinderden. Deze mensen hebben zich van de Kerk afgekeerd omdat de Kerk in hun diepste wezen hen stoort. De Kerk moet zich maar aanpassen, want ze spreekt hun niet meer aan. Dat is niet eerlijk, zegt Anton de Wit. Ze willen dat de Kerk zich aan hun aanpast. Waar zij zich aan storen is juist haar eigenheid. De 'gelovigen' zouden zich zelf ook de vraag moeten stellen of ze niet zelf moeten veranderen en zich moeten aanpassen aan de Kerk. Daardoor ontdek je dat de Kerk een grote rijkdom aan geluk en leven te schenken heeft. Niet het onkruid, maar het goede zaad verdient onze aandacht. Een mooie gedachte waar we mee vooruit kunnen. Door opbouwend te zijn draag je bij aan een wereld, waarin de Kerk haar kracht niet verliest.

Laatst aangepast op zondag, 16 juli 2017 10:50