R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

De aanraking van God

Onlangs mocht ik in zorgcentrum Elvira-Leontine in Amstenrade het sacrament van de ziekenzalving toedienen in een gezamenlijke viering aan alle bewoners die dit sacrament graag wilden ontvangen. Ik blijf het als priester telkens zeer bijzonder vinden. Als mensen hun handen openen om de zalving te ontvangen.

 

In het sacrament vieren we dat Jezus Christus persoonlijk mensen aanraakt. Juist dat moment ervaar ik telkens als een moment van puur kerk-zijn. Jezus die mensen aanraakt. Zijn heilzame liefde voor mensen die tastbaar wordt. En bij mensen de ontvankelijkheid. Wie zijn handen opent, stelt zich kwetsbaar op. Onder de klanken van zachte orgelmuziek mocht ik een groot aantal mensen zalven. Terwijl ik langs iedereen ging, bleef het stil in de zaal. Een eerbiedige stilte. Een rijke stilte. Mensen die vragen om de zalving, om heelheid, om licht, om toekomst, om kracht en zegen. Want het leven is geen sprookje en de ouderdom komt vaak met gebreken.

In gelovig vertrouwen de lieve Heer vragen om houvast, om troost en toekomst. Juist daar waar ik als mens me afvraag hoe het verder moet, wil Hij mijn leven dragen! In dat vertrouwen je handen openen en het heil van God verwachten. Je door Hem laten aanraken! Wat een rijkdom om dit te mogen geloven! En wat bijzonder om dit als priester telkens te mogen meemaken. Het was zelfs feestelijk! Koffie en vlaai na afloop voor alle aanwezigen. Je mag als priester iets geven, maar eerlijk gezegd ontvang ik nog véél méér terug! Van alle mensen die hun handen openen. Een hele zaal vol. Het zijn voor mij hoogtepunten! Soms moet je als priester vergaderen. Dat is nodig en belangrijk. Maar dat kan niet op tegen een middag als deze!

 

Wij mensen zijn soms hard voor elkaar. Zou de wereld niet mooier worden als we ons allemaal eens wat kwetsbaarder zouden opstellen en elkaar met open handen zouden bejegenen? We zijn toch allemaal maar gewone mensen?

Deken Jack Honings.