R.K. Parochie H. Eligius Schinveld

Omzien naar elkaar

Vele kerken kampen met een gebrek aan ambtsdragers. Schijnbaar is er meer aan de hand dan niet mogen trouwen. Vaak is het de angst om zich binden en het verlangen om vrij te zijn. Het lijkt alsof de generatie van priesters, die er altijd waren voor anderen, langzaam verdwijnt. De nieuwe lichting vindt het moeilijk om mensen te bereiken. Het kerkgebouw wordt de plek waar gebeden wordt in eenzaamheid en gewacht op betere tijden.
Schapen zijn mak als ze in de stal komen. Ze komen tot rust en vallen in slaap. Schapen zijn op hun best als ze buiten zijn samen met anderen. Daar krijgen ze hun voedsel en beweging. Zij vormen een prachtig plaatje in de natuur, een lust voor het oog. Schapen zijn nooit alleen. Een herder en een hond trekken altijd met hun mee. Hij zorgt dat de kudde gezond blijft en het zwakke schaap mee kan. De herder ondergaat de grillen van de natuur: mooi, maar ook weerbarstig weer. Toch voelt hij zich gelukkig bij de kudde: zonder luxe, maar wel een ideaal om van te leven.
Er lopen steeds meer kuddes verloren rond. Ze verwilderen omdat niemand hen leidt en geen rust vinden in de schaapstal. De strijd om te overleven is sterker dan de zorg om samen verder te gaan. Een priester zijn voor steeds meer parochies is een haast onmogelijke opgave, tenzij die priester samenwerkt met mensen die mee de kudde willen begeleiden. Het vereist communiceren, delegeren en honoreren. Door het doopsel zijn wij allen geroepen om niet alleen te behoren bij de kudde, maar ook in dienst te staan van die kudde. Bij het vormsel werden wij toegerust van de Heilige Geest. Laten wie die gebruiken in dienst van elkaar en tot eer van God.